Aktualności

Miniony tydzień na światowych rynkach walutowych upłynął pod znakiem niepewności gospodarczej, rosnących kosztów zadłużenia oraz wydarzeń politycznych. Szczególnie dużo emocji wzbudzała sytuacja finansowa Francji, wybory prezydenckie w Brazylii oraz kolejne sygnały dotyczące przyszłości stóp procentowych w Stanach Zjednoczonych. Nie zabrakło również niespodzianek. Brazylijski real wyraźnie zyskał na wartości, indyjska rupia znalazła się pod presją pomimo podwyżki stóp procentowych, a kanadyjski rynek pracy przyniósł wyjątkowo niepokojące dane.

Upływający tydzień na rynku walutowym miał dwa wyraźnie różne oblicza. Na jego początku inwestorzy reagowali przede wszystkim na wysokie ceny ropy, wzrost rentowności obligacji i obawy, że banki centralne będą musiały jeszcze mocniej walczyć z inflacją. W rezultacie dolar amerykański pozostawał bardzo silny. Sytuacja zaczęła się zmieniać po publikacji słabszych danych z amerykańskiego rynku pracy. We wrześniu w USA przybyło zaledwie 29 tys. miejsc pracy, a stopa bezrobocia wzrosła do 4,2%. To ograniczyło oczekiwania na podwyżkę stóp Fed już w październiku i pozwoliło części walut odrobić wcześniejsze straty.

Upływający tydzień na rynku walutowym pokazał, że o kursach pieniądza coraz częściej decyduje nie jedna publikacja gospodarcza, lecz cały zestaw powiązanych ze sobą czynników. Wysokie ceny ropy i paliw zwiększały obawy o inflację, a to z kolei powodowało wzrost rentowności obligacji i oczekiwań dotyczących kolejnych podwyżek stóp procentowych. W takich warunkach szczególnie dobrze radził sobie dolar amerykański. Jednocześnie część banków centralnych rzeczywiście podnosiła stopy, inne dopiero sygnalizowały taki ruch, a Szwajcaria wyraźnie odstawała od tego obrazu.

Upływający tydzień na rynku walutowym był przede wszystkim tygodniem powrotu banków centralnych do walki z inflacją. Najważniejsze znaczenie miały podwyżka stóp w USA, decyzja Banku Japonii, jastrzębi komunikat Banku Anglii oraz utrzymujące się ceny ropy powyżej 100 dolarów za baryłkę. Dolar wyraźnie się umocnił, natomiast wiele walut – nawet tych, których banki centralne podnoszą stopy – znalazło się pod presją.

Upływające dni przyniosły na rynku walut powrót obaw o inflację i droższy kredyt. Ropa przekraczająca 100 dolarów za baryłkę zwiększyła presję na banki centralne, a inwestorzy ponownie zaczęli oceniać, gdzie stopy procentowe mogą wzrosnąć. Dolar otrzymał wsparcie z amerykańskich danych, jen przyciągał uwagę perspektywą zmian w Japonii, a część walut krajów rozwijających się odczuła skutki droższej energii.

Podsumować ten tydzień można jednym określeniem: stopy procentowe. Wzrost cen ropy ponownie obudził strach przed inflacją, a inwestorzy zaczęli przesuwać w górę oczekiwania dotyczące stóp w USA, strefie euro, Japonii, Kanadzie czy Norwegii. Jednocześnie każdy kraj znajduje się w trochę innym położeniu. Najbardziej spektakularną zmianę przeszedł jen, ponieważ rynek zaczął na poważnie przygotowywać się na kolejną podwyżkę Banku Japonii. Bardzo dobrze wyglądały również real brazylijski, korzystający z niezwykle wysokich stóp, oraz rupia i won, wspierane przez napływ kapitału i eksport. Dolar kanadyjski dostał jednocześnie wsparcie od Banku Kanady i drogiej ropy.

Upływające dni przyniosły na rynku walutowym sporo ciekawych zmian, choć nie wszystkie miały charakter gwałtownych ruchów cenowych. Najważniejszym wspólnym mianownikiem pozostają oczekiwania dotyczące stóp procentowych, sytuacja na rynku ropy oraz konflikt na Bliskim Wschodzie. Inwestorzy próbują jednocześnie ocenić, które banki centralne będą jeszcze podnosiły stopy, a które mogą pozwolić sobie na spokojniejsze podejście. W efekcie przewagę zyskują przede wszystkim te waluty, za którymi stoją perspektywy wyższych stóp procentowych lub relatywnie mocna gospodarka.

Upływające dni przyniosły na rynku walutowym wyjątkowo ciekawą mieszankę słabszego dolara, ponownego wzrostu cen ropy, rosnących obaw o inflację i coraz większych wątpliwości dotyczących tego, co w kolejnych miesiącach zrobią największe banki centralne. Tym razem rynek nie koncentrował się na jednym wydarzeniu. Inwestorzy równocześnie śledzili amerykańskie dane gospodarcze, sytuację na rynku obligacji USA, wydarzenia na Bliskim Wschodzie, ceny energii oraz sygnały płynące z Europy, Japonii, Australii i rynków wschodzących.

Upływające dni przyniosły przede wszystkim wyraźną zmianę nastawienia inwestorów do dolara, kolejną odsłonę walki o japońskiego jena oraz bardzo silny wpływ cen ropy na waluty importerów i eksporterów energii. Rynek zaczął podważać scenariusz szybkiej podwyżki stóp procentowych w USA, ponieważ najnowsze dane o inflacji okazały się stosunkowo łagodne, a sprzedaż detaliczna niespodziewanie spadła. Jednocześnie w Japonii rośnie presja na Bank Japonii, aby podnieść stopy i pomóc bardzo słabemu jenowi. W Europie uwagę zwraca zaskakująco odporny funt, a Europejski Bank Centralny nadal musi mierzyć się z inflacją podbijaną przez energię.

Upływające dni przyniosły wyjątkowo dużo emocji na rynku walutowym. Największym wydarzeniem była bezprecedensowa od dekad wspólna interwencja Japonii i Stanów Zjednoczonych w obronie jena.
Później centrum uwagi przesunęło się na USA, gdzie zaskakująco słabe dane z rynku pracy gwałtownie osłabiły oczekiwania na podwyżkę stóp Fed. Do tego doszły decyzje banków centralnych w Brazylii i Meksyku, bardzo mocne dane z Kanady, kłopoty rynku pracy w Nowej Zelandii oraz wciąż ogromne znaczenie cen ropy i sytuacji wokół cieśniny Ormuz.

Upływające dni przyniosły wyjątkowo nerwowy handel na rynku walutowym. Inwestorzy musieli jednocześnie śledzić decyzje największych banków centralnych, gwałtowne zmiany cen ropy, napięcia na Bliskim Wschodzie oraz nowe dane o inflacji i wzroście gospodarczym. Dolar początkowo korzystał z obaw przed podwyżkami stóp w USA, ale stracił część przewagi po decyzji Rezerwy Federalnej. Największe zamieszanie wywołał jen, który najpierw spadł w okolice poziomów niewidzianych od kilkudziesięciu lat, a następnie gwałtownie odbił w atmosferze podejrzeń o interwencję władz. W Europie uwagę przyciągały euro, funt, złoty i forint, natomiast na rynkach surowcowych mocno wahały się dolar kanadyjski, real brazylijski oraz rand.

Upływające dni przyniosły przede wszystkim powrót obaw o ceny energii, inflację i dalsze podwyżki stóp procentowych. Cena ropy Brent ponownie dotarła w okolice 100 dolarów za baryłkę, ponieważ eskalacja konfliktu na Bliskim Wschodzie i ataki na tankowce zwiększyły ryzyko ograniczenia dostaw. Dla rynku walutowego miało to ogromne znaczenie. Umacniały się waluty państw lepiej radzących sobie z drogą energią, natomiast traciły waluty krajów silnie zależnych od importu ropy i gazu. Jednocześnie inwestorzy zaczęli ponownie zakładać, że największe banki centralne będą musiały utrzymywać wysokie stopy procentowe, a niektóre z nich mogą je jeszcze podnieść. Największym wygranym okazał się dolar, a najbardziej widoczną ofiarą słaby jen.

Najważniejszym zwycięzcą tygodnia była nie konkretna waluta, lecz ropa naftowa. Jej wzrost o około 13% przestawił kierunek przepływów kapitału. Zyskiwały waluty eksporterów energii, szczególnie korona norweska i dolar kanadyjski. Traciły waluty importerów, na czele z rupią indyjską oraz randem. Nowozelandzki dolar korzystał dodatkowo z niedawnej podwyżki stóp, a won z decyzji Banku Korei. Złoty nie przeżył gwałtownego załamania, ale wyraźnie ustępował większości walut rozwiniętych i surowcowych.

Kończący się tydzień przyniósł wyraźny podział rynku. Najlepiej radziły sobie waluty wspierane przez wysokie stopy procentowe, drożejącą ropę lub bardziej zdecydowane banki centralne. Zyskiwały przede wszystkim real brazylijski, dolar nowozelandzki, korona norweska i funt brytyjski. Po drugiej stronie znalazły się waluty Europy Środkowej, z polskim złotym na czele, a także rand południowoafrykański, frank szwajcarski i jen. Największym wspólnym tematem pozostawała sytuacja na Bliskim Wschodzie. Wątpliwości dotyczące trwałości porozumienia między USA a Iranem spowodowały ponowny wzrost cen ropy i obaw o inflację.

Rynek walutowy przeszedł od strachu przed twardym Fedem do ulgi po słabszych danych z USA. To osłabiło dolara i pomogło euro, funtowi, frankowi oraz części walut rynków wschodzących. Najbardziej nerwowy był jen, bo Japonia znalazła się blisko granicy, przy której rynek zaczyna realnie bać się interwencji. Funt był jednym z wygranych, bo jednocześnie korzystał ze słabości dolara i dobrej pozycji wobec euro. Złoty zachował się spokojnie.

Ten tydzień na rynku walut był przede wszystkim tygodniem powrotu dolara. Nie chodziło o jeden wielki wystrzał, ale o stopniowe przypomnienie inwestorom, że USA nadal mają wysoką inflację, mocny popyt konsumencki i bank centralny, który nie może zbyt szybko ogłosić zwycięstwa. To wystarczyło, żeby dolar miał przewagę nad euro, funtem, walutami Antypodów i częścią walut rynków wschodzących. Drugim ważnym tematem był jen. Japonia znów znalazła się blisko punktu, w którym rynek zaczyna pytać: „czy władze wejdą do gry?”. Bardzo słaby jen wobec dolara to skutek dużej różnicy stóp procentowych między Japonią a USA.

Główny motyw kończącego się tygodnia był prosty: najpierw inwestorzy odetchnęli po informacjach o uspokojeniu sytuacji wokół Iranu i spadku cen ropy, ale potem wszystko przykrył mocny powrót dolara, bo Fed zasugerował, że zamiast obniżek może być jeszcze podwyżka stóp. To uderzyło w wiele walut ryzykownych, surowcowych i tych z rynków wschodzących.

W tym tygodniu największy wpływ na rynek walut miały trzy tematy: Bliski Wschód, ropa i banki centralne. Gdy rosły obawy o Iran i dostawy energii, kapitał szukał bezpieczeństwa, a dolar miał wsparcie. Gdy pojawiały się informacje o możliwym porozumieniu i ropa spadała, lepiej radziły sobie waluty krajów importujących energię, jak rupia indyjska, oraz część walut rynków wschodzących. Słabo wyglądały waluty surowcowe i cykliczne, zwłaszcza korona norweska, dolar australijski i dolar kanadyjski. Złoty pozostał spokojny, lekko słabszy wobec euro, ale bez sygnału paniki.

Miniony tydzień na rynku walutowym był wyjątkowo ciekawy, bo inwestorzy musieli jednocześnie patrzeć na kilka dużych tematów: mocniejsze dane z USA, napięcia geopolityczne na Bliskim Wschodzie, ceny ropy, oczekiwania wobec banków centralnych i kondycję gospodarek. W prostych słowach: rynek znowu zaczął pytać, które kraje poradzą sobie z wyższymi kosztami energii, a które będą musiały bronić swojej waluty wyższymi stopami procentowymi albo interwencjami. Najwięcej emocji było wokół dolara, jena, euro, funta, rupii indyjskiej i walut surowcowych.

Ten tydzień na rynku walut był przede wszystkim opowieścią o tym, jak szybko zmienia się nastawienie inwestorów, gdy spada albo rośnie strach geopolityczny. Dolar stracił część siły, bo informacje o możliwym przedłużeniu rozejmu USA–Iran zmniejszyły popyt na bezpieczne aktywa. Euro i część walut surowcowych odetchnęły, ale rynek nadal patrzył na ropę, inflację i banki centralne. Jen pozostał nerwowy przez ryzyko interwencji Japonii. Funt dostał ostrożny sygnał z Banku Anglii. Złoty zachowywał się stabilnie, wspierany relatywnie dobrym obrazem polskiej gospodarki, choć niższa inflacja zmniejsza presję na NBP. Najmocniejsze lokalne historie miały NZD, ZAR, CAD i BRL: Nowa Zelandia przez jastrzębi bank centralny, RPA przez podwyżkę stóp, Kanada przez recesję techniczną, a Brazylia przez mocny wzrost i uporczywą inflację.